Inschrijven

Door deze site te bezoeken accepteert u het gebruik van cookies.

Deze melding niet meer tonen

Ontdek wat jij kunt doen voor statushouders!

Statushouders zijn vluchtelingen met een tijdelijke verblijfsvergunning. Wil jij ook iets betekenen voor de vluchtelingen in Den Haag? Ze kunnen je hulp goed gebruiken!

Na een lange tocht eindelijk een plek
Stel je eens voor. Door oorlog en ellende heb je huis en haard moeten verlaten. Soms met achterlaten van je gezin. Na een lange reis vol gevaar heb je eindelijk een plek gevonden waar je kan blijven. Een plek in een andere cultuur, waar je de taal niet kent en de weg niet weet. Dit overkomt velen afkomstig uit het Midden-Oosten, Eritrea en Afhanistan die in Nederland een vluchtelingenstatus hebben gekregen. Dan is het belangrijk dat er iemand is die je helpt thuis te voelen. 

Als vrijwilliger wijs je de statushouder letterlijk en figuurlijk de weg in buurt en stad. Je begeleidt hem naar winkels, wijkcentra, sportverenigingen, en onderneemt zo nu en dan leuke activiteiten met hem (of haar). 

Op Den Haag Doet brengen we alle vacatures voor vrijwilligerswerk met statushouders bij elkaar. Op de site van Vluchtelingenwerk Nederland kun je lezen over wat je nog meer kunt doen voor statushouders.

Top vacatures


1. Wijkmaatjes voor statushouders 
Als wijkmaatje help je de statushouders op weg in de wijk. Ook bij jou in de buurt? Kijk hier!


2. Taalmaatje
Wil je de statushouders helpen met het oefenen van de Nederlandse taal? Word dan taalmaatje bij Taal aan Zee!

Warm welkom voor nieuwe buren in de Sumatrastraat

In de Sumatrastraat wonen sinds eind augustus twintig jonge mensen uit Syrië en Eritrea, onder begeleiding. Het is een van de nieuwe locaties voor statushouders - vluchtelingen met een verblijfsvergunning - in Den Haag. Buurtbewoners zorgden voor een warm welkom.

Het concept is bedacht door vijf Hagenaars die iets wilden doen voor vluchtelingen. Hun Stichting Migrascoop runt de locatie in samenwerking met Stichting Anton Constandse, die veel ervaring heeft met begeleid wonen. 'Ze moeten zoveel regelen,' zegt Agnes Sallay, één van de begeleiders. 'Van het aanvragen van een uitkering en het regelen van een zorgverzekering, tot het leren van de Nederlandse taal. Bij een aantal dingen hebben de jongeren écht hulp nodig. We laten ze wel zoveel mogelijk zelf uitzoeken, en springen bij als ze ergens in vastlopen. We willen ze niet te veel 'pamperen', ze moeten leren om op eigen benen te staan.'

Aan hulp van de buurt is volgens Sallay geen gebrek. 'Het is een heel warme buurt. Tijdens Nationale Burendag organiseerden we een Open Huis. Veel buurtbewoners kwamen vragen of ze iets konden doen. Het was onwijs geslaagd: met veel lekker Eritrees en Syrisch eten gemaakt door de jongeren zelf en leuke gesprekken. We zorgen wel dat de jongeren iets terugdoen voor de hulp die ze krijgen. Bijvoorbeeld helpen met verhuizen, tuinieren en boodschappen doen.'

Er ontstaan ook leuke initiatieven vanuit de buurt. Zo kwam Peter de Ruiter, schrijver van beroep, op het idee om boeken te verzamelen voor een huisbibliotheek. 'Mensen kunnen een soort troost vinden in boeken. Vooral mensen die lang onderweg zijn geweest en verschrikkelijke dingen hebben meegemaakt. Het biedt een kans om even te ontsnappen aan de werkelijkheid, ook door alleen plaatjes te kijken. Boeken zijn bovendien een goed middel voor het overbrengen van informatie, bijvoorbeeld over de Nederlandse cultuur.' Tussen de stapel zit onder andere een Bosatlas, een boek over het Mauritshuis en een boek van Annie MG Schmidt. Peter hoopt dat nog meer buurtbewoners even in hun boekenkast kijken. 'Het begin is er, maar meer boeken zijn welkom!'

Bij buurvrouw Kathy Shordt (70), Amerikaanse van oorsprong, schuift wekelijks een aantal bewoners aan voor een versbereide maaltijd. Vandaag zijn dat Abraham Solomon Agos (18) en Desbele Adem Hailey Mesgen (18) uit Eritrea. 'Ik denk dat het heel goed is om mensen thuis uit te nodigen,' zegt Kathy. 'Dat zouden meer Nederlanders moeten doen. Voor mij is het obvious, vanzelfsprekend om iets te doen. Mijn Nederlands is vreselijk en ik ben al best oud, ik kan niet veel doen. Maar dít kan ik wel, al ben ik geen topkok.' Om het ijs te breken, begint Kathy met een rondleiding door het huis, dat vol staat met reissouveniers en foto's van haar familie. Aan tafel wordt over van alles gepraat. In gebrekkig Nederlands en met wat handen en voeten komt een opvallend goed gesprek op gang. Over hoe de jongeren hun toekomst zien, over het verschil tussen 'regel' en 'regering' en  cultuurverschillen tussen Nederland en Eritrea. Ondertussen gaan de borden leeg. 'Het is anders dan in Eritrea,' zegt Desbele. 'Maar wel lekker!'